Wyszukiwarka

Wyszukiwarka

Kalendarium

Czwartek, 2017-09-21

Imieniny: Darii, Mateusza

Statystyki

  • Odwiedziny: 2140532
  • Do końca roku: 101 dni
  • Do wakacji: 274 dni

Jak pomóc dojrzewać swojemu dziecku?

- PORADY DLA RODZICÓW -

NIE TYLKO NASTOLATKÓW

Okres adolescencji od 12 do 18 roku życia, to etap przejścia od dzieciństwa do dorosłości, w którym młody człowiek ma do rozwiązania następujące zadania:

- zintegrowanie zmian jakie zachodzą w organizmie i psychice, poznanie ciała i zaakceptowanie go, zrozumienie emocji i nauka radzenia sobie z nimi

- wybór ról społecznych i uczenie się ich realizacji, nauka funkcjonowania w relacjach interpersonalnych

- uniezależnienie się uczuciowe od bliskich dorosłych, przygotowanie do niezależności ekonomicznej

- budowa osobistego systemu wartości

- rozpoznawanie możliwości i ograniczeń, zainteresowań, celów życiowych

Charakterystyczne dla okresu dojrzewania są:

- chwiejność i zmienność emocjonalna, podatność na kryzysy emocjonalne

- koncentracja na sobie

- poszukiwanie sensu i celu życia

- krytycyzm wobec dorosłych

- konformizm wobec grupy rówieśniczej, silna potrzeba akceptacji z jej strony

- sprzeczność pomiędzy potrzebą niezależności wobec dorosłych a potrzebą pomocy z ich strony

- ograniczona zdolność formułowania długoterminowych planów i przewidywania konsekwencji swoich działań

- dążenie do przekraczania granic wyznaczanych przez dorosłych, eksperymentowanie, skłonność do zachowań ryzykownych

Pomocne więc będą rady, jak wspólnie z dzieckiem w miarę łagodnie przejść ten trudny czas

 

A

  • Szanuj potrzebę autonomii swojego dziecka. Autonomia to prawo do prywatności, posiadania własnego terytorium i osobistych pamiątek. To także prawo do podejmowania własnych decyzji, stylu życia, sposobu ubierania się,  niekoniecznie zgodnych z poglądami rodzica.
  • Przyjmuj ze zrozumieniem to, że dziecko nie chce już spędzać z rodziną tyle czasu, co dawniej. Nie traktuj tego jako odrzucenia czy wyrazu niechęci. Nie obwiniaj go o to, ani nie oskarżaj, że z tego powodu czujesz się odrzucony. Pamiętaj – że naturalnym zadaniem rozwojowym Twojego dziecka jest oddzielenie się od Ciebie i usamodzielnienie się.
  • Uwzględnij chwiejność emocjonalną i drażliwość swojego dziecka. Nie traktuj jego wybuchów złości jako aktów wrogości skierowanych przeciwko Tobie.

B

  • Staraj się z dzieckiem jak najwięcej rozmawiać, ale nie wymuszaj kontaktu. Pozwól, aby to ono decydowało o czym, kiedy i jak długo rozmawiacie. Nie narzucaj tematów rozmów, unikaj wywierania presji.
  • Zadbaj o czas i miejsce rozmowy. Unikaj prowadzenia jej, gdy jesteś zajęty czymś innym.
  • Naucz się rozpoznawać reakcje dziecka: zauważ jakie tematy, jakie Twoje zachowania w rozmowach wpływają na nie zniechęcająco, a co powoduje jego zaciekawienie i zainteresowanie.
  • Okazuj dziecku empatię i akceptację. Staraj się zrozumieć jego uczucia i okazuj mu to, nawet jeśli sprawy, którymi się przejmuje wydają Ci się błahe.

C

  • Staraj się przede wszystkim słuchać – bez osądzania, krytykowania, czy obwiniania. Pamiętaj, że akceptacja nie musi oznaczać zgody ani aprobaty! Najważniejszą postawą jest pełne szacunku słuchanie, z pragnieniem zrozumienia punktu widzenia dziecka.
  • Unikaj w kontakcie z dzieckiem destrukcyjnych zachowań takich jak grożenie, moralizowanie, krytykowania dziecka jako osoby. Powstrzymuj się przed takimi reakcjami nawet wobec takich zachowań dziecka, których nie akceptujesz. Rozpad więzi zaczyna się między innymi od tego, że dziecko przestaje mówić rodzicom o sobie z lęku przed karą lub krytyką.

D

  • Dbaj o to, aby rozmowy były naprawdę partnerskimi spotkaniami, podczas których Ty przede wszystkim słuchasz, starasz się jak najwięcej od dziecka dowiedzieć o jego życiu, uczuciach, problemach. Wystrzegaj się prowadzenia monologów. Nie „zagaduj” ciszy – jeśli dziecko milczy, może trzeba cierpliwie poczekać lub odłożyć rozmowę na inną okazję.
  • Angażuj dziecko w sprawy i przedsięwzięcia rodzinne tak, aby czuło się pełnoprawnym członkiem rodziny, biorącym udział w podejmowaniu decyzji. Szanuj w takich sytuacjach jego zdanie, nawet jeśli się z nim nie zgadzasz.
  • Dawaj dziecku ważne zadania, podczas realizacji  których będzie miało szansę na sukces i potwierdzenie swojej wartości.
  • Podtrzymuj i twórz różne formy spędzania wolnego czasu: rytuały i tradycje rodzinne, wyprawy, rozrywkę, wspólną pracę.

E

  • Podtrzymuj z dzieckiem otwartą komunikację. Wprowadź obyczaj rozmawiania o wszystkich ważnych sprawach, nawet jeżeli są trudne i budzą wiele emocji. Unikaj ukrywania problemów.
  • Ukształtuj w dziecku przekonanie, że  może na Ciebie liczyć i uzyska Twoje wsparcie nawet wsparcie, nawet w takich sytuacjach, gdy jego postępowanie nie będzie Ci się podobało (co nie oznacza, że zgodzisz się na destrukcyjne zachowania).
  • Pamiętaj jednak, że wsparcie nie oznacza nadmiernej ochrony. Jeśli np. dziecko lekceważyło obowiązki szkolne, lub popełniło jakieś wykroczenie, to nie warto usprawiedliwiać go przed szkołą lub chronić przed innymi następstwami.
  • Bądź gotów pomagać dziecku, ale pamiętaj, że rzeczywiście sensowna i skuteczna pomoc polega na wspieraniu samodzielności podejmowanych już działań, a nie na wyręczaniu.

F

  • Ustal jasne zasady życia domowego i konsekwentnie ich przestrzegaj. Jedną z najpoważniejszych przyczyn bezradności wychowawczej jest brak zasad lub ich niejasność, a także brak konsekwencji w ich przestrzeganiu.
  • Pamiętaj, że ustalenie i przestrzeganie zasad nie powinno oznaczać nadmiernej kontroli. Najlepiej, jeśli zasad jest niewiele, za to są one konsekwentnie przestrzegane.

G

  • Ustal z dzieckiem jasne gratyfikacje (nagrody) za przestrzeganie zasad, a z drugiej strony konsekwencje, jakie dziecko poniesie w przypadku ich naruszania. Pamiętaj jednak, że koncentracja uwagi na niepożądanym zachowaniu może, wbrew Twoim intencjom,  wzmacniać to zachowanie! Gratyfikacja za konstruktywne zachowania powinny być zatem ważniejsze i powinno im się poświęcać więcej uwagi.
  • Konsekwencje nie powinny być traktowane jako bolesna kara, ani wymierzane ze złością bo wtedy będą odczuwane jako zemsta. Najlepiej, jeśli będziesz potrafił zastosować konsekwencję, a jednocześnie okażesz dziecku troskę i wsparcie.

H

  • Egzekwuj konsekwencje bez odstępstw. Nie warto ustalać konsekwencji, których sam nie będziesz miał gotowości lub ochoty realizować.
  • Staraj się utrzymywać stałe i ścisłe porozumienie ze wszystkimi członkami rodziny zajmującymi się dzieckiem i mającymi wpływ na jego zachowanie. Unikaj zwłaszcza wchodzenia z dzieckiem w sojusze przeciw innym członkom rodziny, umożliwiające mu omijanie lub lekceważenie zasad.

  • Informacje pochodzą z biuletynu SZKOŁA I RODZICE WOBEC ZAGROŻEŃ SUBSTANCJAMI PSYCHOAKTYWNYMI – wydanego przez Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii.